احكام حواله دادن ( مسأله 2298 ) : اگر انسان طلبكار خود را حواله بدهد كه طلب خود را از ديگرى بگيرد وطلبكار قبول نمايد ، بعد از آن كه حواله با شرائطى كه بعدا گفته مىشود درست شد ، كسى كه به أو حواله شده بدهكار مىشود ، وديگر طلبكار نمىتواند طلبي را كه دارد از بدهكار أولى مطالبه نمايد . ( مسأله 2299 ) : بدهكار وطلبكار وكسى كه بر أو حواله مىشود بايد بالغ وعاقل باشند وكسى آنها را مجبور نكرده باشد ونيز بايد سفيه نباشند ، يعنى مال خود را در كارهاى بيهوده مصرف نكند . ومعتبر است نيز بدهكار وطلبكار مفلس نباشند بلى اگر حواله بر شخص برئ باشد ، حواله دهنده اگر چه مفلس باشد اشكال ندارد . ( مسأله 2300 ) : حواله دادن بر كسى كه بدهكار نيست ، در صورتي كه أو قبول نكند صحيح نيست ونيز اگر انسان بخواهد به كسى كه جنسي بدهكار است ، جنس ديگر حواله دهد مثلا به كسى كه وبدهكار است گندم حواله دهد ، تا أو قبول نكند حواله صحيح نيست بلكه در تمام موارد حواله بايد كسى كه بر أو حواله مىشود قبول كند واگر نه حواله بنابر اظهر صحيح نيست . ( مسأله 2301 ) : موقعى كه انسان حواله مىدهد بايد بدهكار باشد پس اگر بخواهد از كسى قرض كند ، تا وقتي از أو قرض نكرده نمىتواند أو را به كسى حواله دهد كه آنچه را بعدا قرض مىدهد از آن كس بگيرد . ( مسأله 2302 ) : جنس ومقدار حواله بايد در واقع معين باشد ، پس اگر مثلا ده من گندم وده تومان پول به يك نفر بدهكار باشد وبه أو بگويد يكى از